Fernando Martínez Rodilla naceu en Vigo o 3 de marzo de 1950, é dicir, nos tempos en que a cidade paría futbolistas de incalculable valor. Xogaba nos infantís do Alerta cando deixou atónito a Pepe Villar cas súas fintas e cabriolas, as súas bicicletas inverosímiles e a súa elegancia natural para o fútbol, quen non dubidou en enrolalo nas filas celestes cando contaba con 15 anos de idade.

   Logo foi cedido ao Gran Peña e na tempada 69/70 marchouse un ano ao Langreo para compensar a fichaxe doutro ilustre na historia do club como foi o ariete Paco Doblas. Xogando en Terceira cos asturianos coñeceu os campos de terra e os estadios sen bancadas; os tacos dos rivais e as cambadelas máis aleivosas, pero a veta artística da súa zurda e o aura divina do seu caneo estiveron sempre noutra dimensión. Dirixido por un gran coñecedor da canteira celeste como Yayo, acompañado por Dolfi no ataque e contando co reforzo de Luís Villar na recta final, Rodilla deixou o seu selo indeleble na Unión Popular de Langreo durante toda a liga e marcaba finalmente o gol histórico fronte ao Villareal que conducía aos da conca mineira á Segunda División.

   Namentres, o Celta suara sangue para manterse en Primeira División. Tratando de reforzar o equipo, aquel verán ficharamos a Rivas do Valladolid, a Robles do Mallorca; pero ninguén puido imaxinar que o revulsivo maior fose a reincorporación dun raparigo da casa e sen medio leite no corpo ao que Juanito Arza deulle dende o primeiro instante a titularidade. Aquel ano o Celta alcanzaba o sexto posto na liga e convertíase no primeiro equipo galego clasificado para disputar un campionato continental, alcanzando Rodilla unha actuación estelar durante toda a liga.

   Bastou aquel xogo de pernas fantástico para que Kubala fixéseo internacional; e aquela finta sublime para que uns meses mais tarde puidese relacionarse por unhas horas co máis selecto da historia do fútbol. Foi en Lisboa, nun partido de homenaxe a Coluna, cando Fernando Rodilla apareceu integrado na Selección Europea da FIFA; para orgullo de todos os celtistas que viron como un vigués de 19 anos de idade pousaba con Bobby Charlton, Bobby Moore, Eusebio, Johan Cruyff e outros nomes de resonancia mundial que se reuniron para aquela xusta causa.

   No Celta disputou seis tempadas, deixando o recordo dun futbolista esencialmente dotado para a xenialidade. Sentou a defensas, ridiculizo marcaxes férreas e encandeou aos amantes do fútbol lírico ao vivir durante todos os seus anos de dianteiro, non do gol, senón da cabriola elegante. Logo xogou no Valladolid, Reus e Yeclano; e tivo tempo para ver mentres tanto como ía minguando o aforamento dos estadios, a calidade do céspede e o fragor dos aplausos, pero xamais foi capaz de contaxiarse da vulgaridade.

   Non foi un gran rematador, aínda que ás veces esixísenllo aliñándoo de ariete. Foi soamente un media punta capaz de desatar as botas dos rivais cunhas fintas belísimas que aínda hoxe recórdanse, e cun inmenso sentido da xenerosidade incomprensible nun home de ataque. Non ofreceu sangue, nin decoro, nin a última pinga de alento ata o límite da extenuación, pero a Bancada de Rio deixouse as mans premiando aqueles movementos que parecían verónicas porque por unha vez entendeu que no caneo de Fernando Rodilla habitaba unha sutil música calada, a mesma música calada e sutil que unha tarde recoñeceu Antonio Gala no toureo de Rafael de Paula.

Antonio Arca Soler