Os dous equipos, mais laureados de Galiza.

 

Os dous equipos, mais laureados de Galiza.

Os éxitos iniciais da Selección Galega, derrotando en Vigo á Selección do Centro e vencendo facilmente á Andaluza ás beiras do Guadalquivir, renovaron no ambiente futbolístico vigués unha vella idea, nacida no ano 1915 e lanzada á opinión pública nun artigo que Hándicap publicou no Faro de Vigo o 10 de maio do referido ano.

Manuel de Castro iniciaba o seu traballo coa seguinte interrogante: "O Vigo e o Fortuna, ¿fusionaranse?". Despois houbo un silencio absoluto, ata que o 2 de febreiro de 1923 apareceu outro artigo, do mesmo autor, formulando a mesma ou parecida pregunta: "¿Deben fusionarse o Vigo e o Fortuna?". Nesta nova ocasión, ao entrar Hándicap en consideracións dicía o seguinte:

Se algúns vellos afeccionados teñen boa memoria, recordarán que fai uns oito anos, expuxen nesta sección a miña opinión de que debía chegarse a esa fusión, porque as circunstancias parecían propicias a unha evolución nese sentido. Opinaba entón que se a unión dos Clubs había de traernos un gran campo de football, capaz de encher as nosas necesidades xa sentidas naqueles tempos, viñesen pronto e con ela a visita do maior número de equipos nacionais e mellorando a forma do noso equipo.

Hoxe exponse de novo o asunto nuns momentos en que o ambiente deportivo parece ser completamente favorable, e as circunstancias son, por outra banda, tan especiais que parecen esixir esa fusión. Como opinaba hai anos, opino hoxe, e desexo nestes momentos facer público o meu voto en favor da unión dos Clubs Vigo e Fortuna. Agora que parece, e se sabe que todas as persoas que pesan na vida futbolística local están de acordo na conveniencia de chegar á fusión, digo coa sinceridade que me caracteriza, que estou onde estaba fai anos, e que os meus vehementes desexos son de que se convertan en realidade os dos entusiastas que laboran por unha causa grande.

Dixen que son partidario da fusión e non se asusten os partidistas, entre os cales, eu dos primeiros me conto. Desexo e ansío a fusión como a desexan as directivas dos Clubs interesados. Isto é, que se para atopar o indispensable apoio e medios para a construción dese gran campo, similar aos de Barcelona ou Madrid, é necesario a fusión, que dito sexa de paso cremos, veña en boa hora a unión dos Clubs Vigo e Fortuna e desaparezan estes para xurdir un grande, potente, digno do noso rango deportivo; despois de que se teñan as seguridades de que un grupo de persoas ou x número de accións ofrécennos con toda clase de garantías iso que tanto se deixa sentir en Vigo e en Galiza. Con ese gran campo e o gran equipo que se formase, apoiado por todo o que vale e significa algo no deporte local, xa poderiamos traer como Barcelona, Bilbao e Madrid cantos equipos estranxeiros viñesen ao noso país.

E con isto entraríamos nun foot-ball máis serio, máis grande, cal correspóndenos, e non lanzarnos polo camiño de quedar nun plano inferior ante outras rexións que marchan progresivamente, mentres nós estamos exactamente igual que fai vinte anos nos procedementos. Doutra banda, se non nos decataron mal, os campos do Vigo e Fortuna están chamados a desaparecer. Polo menos sei dun que pasado o Campionato incautarase o seu propietario. Os momentos actuais son, pois, de gran transcendencia e as xuntas xerais do Vigo e do Fortuna dirán agora se debemos ou non evolucionar. A miña opinión é, repito outra vez, clara e rotunda en favor da unión como expliquei. E ao facelo constar así, sinto unha gran satisfacción.

Días máis tarde, o 6 de febreiro concretamente, celebráronse xuntas xenerais de ambos clubs. Nelas acordouse ir á fusión dos dous equipos, creando un potente. Pero todo isto a reserva de que as xestións que han de facerse dean por resultado a construción dun gran campo de deportes. Con isto xa ten Vigo, comentaba o cronista, o que tanto ansiaba a intelixencia sincera e decidida do Fortuna e do Vigo. O momento da evolución está en marcha, que non se deteña.

Pasaron algúns meses sen que se volvese a falar desta cuestión, ata que o 18 de maio apareceu un longo artigo no Faro de Vigo, no que Hándicap volvía machucar sobre tan interesante cuestión facendo, á vez, algo de historia sobre os primeiros pasos que se deron en Vigo para chegar ao 'entente cordiale'. Velaquí o máis interesante de tan prolijo traballo.

Cando a Selección Galega marchaba irresistible, a raíz do enorme éxito de Sevilla, un entusiasta local, o señor Bustelo, invitábanos a ir á súa casa. Alí fomos gratamente sorprendidos coa presenza de paladíns do fútbol, uns e outros, antigos rivais neste sport. Algún deles, que case pode dicirse non se trataran nunca, sentiron verdadeira satisfacción ao estreitar a man aos que acudían á cita, co ideal fixo en esquecer pequenas rifas en aras dunha evolución progresiva.

Expresábanse con verdadeira sinceridade neste sentido, elementos de tanta significación no noso fútbol, como Pepe Bar, alma do Fortuna; Ventura Lago, presidente do Vigo; o crítico deportivo Miguel Bezares, Basilio Poncet e outros. A aquela entrevista seguírona outras, ata conseguir os puntos xerais xa indicados. Seguía Hándicap, no seu escrito, animando a todos para proseguir no plan proposto, volvendo á carga dous días máis tarde nun novo e documentado traballo. Os seus froitos non tardarían en chegar.

Logo dos toques de atención que saíron no Faro de Vigo, no mes de maio de 1923, a idea da fusión xa rendeu en todo o ambiente vigués tomando cartas no asunto a propia Federación Galega que, baixo a presidencia de don Basilio Poncet, ía dar os primeiros pasos oficiais para o logro da obsesionante idea. Para ese efecto, na reunión celebrada polo organismo federativo o día 15 de xuño, coa asistencia, amen do presidente, dos señores Bustelo, Garabatos e Freire, acordouse na proposta sexta daquel día o nomear a don Manuel de Castro para que representase a Galiza na Asemblea Nacional, que se celebraría en Madrid a partir do 22 daquel mes. Nela presentaría o señor De Castro a petición para a fusión do Real Vigo Sporting Club e do Real Fortuna Foot-ball Club.

Así pois, Manolo de Castro acudiu á Asemblea Nacional tratando e desenvolvendo o relatorio da fusión, que foi unanimemente aprobada, dando á Federación Galega o prazo ata o 31 de agosto daquel ano, para que confeccionasen o Regulamento do Club, produto da fusión. Por estas felices xestións de Hándicap en Madrid, a Rexional Galega, en xunta celebrada o 4 de xullo, acordou aprobar as xestións do señor Castro, delegado de Galiza na Asemblea Nacional, concedéndolle un voto de grazas.

Tras a aprobación oficial, xa todo foi dinamismo no mundo futbolístico de Vigo. O día 7 de xullo apareceron notas na prensa, nas que se dicía que se estaba repartindo entre os socios de ámbolos clubs unha convocatoria na que se citaban a todos para as próximas asembleas xerais. A cousa non se fixo esperar, xa que o 12 do mesmo mes xa celebraban as súas reunións o Vigo e o Fortuna, facéndoo os socios do primeiro no Cine Odeón, mentres os fortunistas facíano no seu local. As votacións dunha e outra reunión foron favorables á fusión nomeándose, ao efecto, unhas comisións para que ultimasen os detalles e pormenores que desen forma á fusión para que, así, rexurdise o novo club.

O Fortuna designou aos seguintes señores: Bustelo, José Bar, Amador Núñez e Joaquín de Miguel. Polo Vigo foron: Ventura Lago, Manuel Núñez, Fernando de Castro e Juan Baliño. Poucos días despois as comisións empezaron a celebrar as súas reunións, facéndoo nos locais do Casino de Vigo. Nestas reunións 'secretas', segundo dicían os cronistas de entón, fóronse perpetuando as bases e regulamentos para chegar á constitución do team vigués.

Mentres tanto, abríase un concurso cuxa nota anunciatoria dicía o seguinte: "Con obxecto de ofrecer, por se atopan algún indicado, abrimos dende hoxe un concurso de nomes para o club de fusión". Ao día seguinte xa se recibiron varios nomes. Eran os seguintes: Club Galicia, Real Atlético F.C., Real Club Olímpico e Real Club Celta. Como se verá, xa dende o primeiro día xurdiu a idea do nome que habería de triunfar á hora definitiva de 'bautizar' ao novo club vigués.

O día 27 de xullo, celebrouse unha xunta xeral onde as comisións deron conta do ata entón acordado, figurando en lugar destacado os acordos de traer un adestrador profesional e pechado criterio da total compenetración de directivos, vellos e actuais xogadores, socios, afección... ante a evolución altamente progresiva que se impuxeran. Co beneplácito de todos, acordouse celebrar unha última e magna asemblea, onde queda definitivamente constituído o novo club.

Desta guisa celebrouse o día 10 de agosto aquela tan esperada reunión, onde quedaría aprobado o Regulamento. A concorrencia de socios de ambas sociedades foi verdadeiramente extraordinaria, podendo dicirse que non faltaba nin un só dos entusiastas amantes do fútbol. Constituída a mesa, ocupou a presidencia don Ventura Lago Goberna, acompañado dos seguintes señores:

Bar, Mallo, Baliño, Castro, Cao, Teijeiro, Montenegro, Vallejo, Casas, Escalera e De Miguel. Tras as palabras de presentación do presidente, o señor Baliño Ledo (don Juan), deu lectura ao Regulamento, orixinándose algunhas discusións para, tras as modificacións pertinentes, quedar definitivamente aprobado. Despois pasouse ao asunto de dar nome ao novo club. Houbo varias propostas, prosperando rapidamente o nome de Club Celta de Vigo, que indicara un socio do Real Fortuna.

Tamén se acordou que as cores que de entón en diante levara o xa nado Club Celta, fosen: xersei totalmente vermello, pantalón negro e medias azuis, con volta branca. E no medio dunha gran alegría xeral, se deu por rematada aquela histórica reunión que veu ser como o compendio de moitos anos de continuo batallar nas cousas do fútbol, nos que se atoparon a soleira e o prestixio necesario para que en toda a España balompédica aclamásese, como en Vigo, o nacemento daquel simpático equipo vigués, que viña seguir o brillante ronsel dos seus antecesores, o Real Fortuna Foot-ball Club e o Real Vigo Sporting Club. Estes puideron dicir ao seu descendente, 18 anos de bo fútbol contémplanvos.

Como dato curioso podemos dicir que os Reais Vigo e Fortuna, xogaron os seus últimos partidos, como tales, fronte ao Deportivo de La Coruña. Era como un adeus familiar ou como unha recomendación para futuras lides entre os herculinos e o amado fillo que acababa de nacer.